DĄŻENIE DO TWORZENIA SYSTEMÓW

Pierwszy dąży do tworzenia systemów filozoficznych o charakte­rze kosmicznym, zamykających w jednej, wszechobejmującej wizji początek wszechrze­czy, dzieje wieków, jak też zamieranie i roz­kład świata. Drugi ma tendencje do zajmowa­nia się nudnymi szczegółami dotyczącymi świata, a uchodzi jego uwadze poczucie jedno­ści i całości. Myśl indyjska porywa się na sze­roki, bezosobowy pogląd na istnienie i naraża się na krytyczny zarzut, iż jest raczej ideali­styczna, kontemplatywna i wydaje wizjone­rów, ludzi obcych sprawom tego świata. Myśl zachodnią natomiast cechuje raczej szczegóło­wość i pragmatyzm. Opiera się ona na tym, co nazywamy zmysłami, podczas gdy myśl in­dyjska stawia zmysł wewnętrzny (duchowy) na usługi dociekań filozoficznych”.