SKUPIENIE ARTYSTÓW

Uwaga artystów tego nurtu skupiała się na tkance naskórka rzeczy: obojętne, czy było to domyślne czy wymyślone ukształtowanie po­wierzchni nieznanego globu, wielokrotne po­większenie odtwarzanej mikrostruktury okreś­lonego obiektu czy przypadkowo ukształtowane rozlewisko gęstej cieczy. Na przykład Jean Fautrier rozgrywał swoje antyestetyczne dra­maty demonstrując materię organiczną w sta­nie rozkładu, Antonio Tapies wydobywał poe­tykę chropowatych i zniszczonych powierzchni starych murów, Alberto Burri zaś odkrywał surowy wdzięk apretury zszywanych płacht workowego płótna. Zabieg Burriego o tyle godny jest uwagi, że nie odtwarzał on elemen­tu rzeczywistości, ale wprowadzał ten element gotowy do swych prac, nie tyle przekształcając go, co przystosowując do swoich celów.