TWORZENIE ATRAP

Ale już Claes Oldenburg w pierwszym pię­cioleciu lat sześćdziesiątych, tworząc atrapy dań z jadłospisu czy eksponując autentyczny piecyk kuchenny obstawiony atrapami jarzyn, świeżego mięsa i innych środków w trakcie ich przygotowań do spożycia, demonstruje sa­me przedmioty wyjęte z codziennego otoczenia lub odtworzenia lich przygotowane z dbało­ścią jedynie o możliwie osiągalną identyczność wobec pierwowzoru. W tym samym czasie George Segal sięga po model człowieka. Na zasadzie posłużenia się przedmiotem gotowym — jak kuchenka gazo­wa Oldenburga czy wcześniej ready made Du- champa — wprowadza do swych prac krzesła, stoły czy umywalki, a jednocześnie, opierając się na wzorach technicznego sporządzania ma­sek pośmiertnych, wykonuje gipsowe odlewy ludzkich postaci ubranych czy nagich, montu­jąc z tych dwóch elementów całościowe sceny z codzienności.