W ODRÓŻNIENIU OD INDYJSKIEJ MYŚLI

W od­różnieniu od indyjskiej, myśl filozoficzna euro­pejska, zawsze bardziej skłonna do analizy niż syntezy, wykazywała tendencje do rozprasza­nia się na rozważania wydzielonych i wyizolo­wanych obiektów i kwestii szczegółowych przy zagubieniu poczucia całości i jedności wszech­świata. Gdy filozofię indyjską cechuje szersze i swobodniejsze, bo nie ograniczające wyobraź­ni spojrzenie i bezosobowy stosunek wobec istnienia zarówno uniwersum, jak jednostki, myśl zachodnią zdominowała persooalistyczna, a od XVI stulecia humanistyczna koncepcja fi­lozoficzna wywiedziona z Odrodzenia i w ślad za tym tendencje do pragmatyzmu i koncentro­wania się na szczegółach.